Βγήκα για μια απλή βόλτα στο πάρκο. Όχι για άσκηση, όχι για κάποιο ραντεβού. Μια βόλτα έτσι, για να περπατήσω λίγο και να αλλάξω εικόνα.
Από αυτές που δεν τις προγραμματίζεις, αλλά τελικά σου αφήνουν κάτι περισσότερο απ’ όσο περίμενες.
Λίγα μέτρα πίσω μου περπατούσαν δύο κοπέλες με καρότσια και τα μωρά τους. Δεν τις έβλεπα, μόνο τις άκουγα. Μιλούσαν χαμηλόφωνα, με εκείνη την ήρεμη ένταση που έχουν οι κουβέντες των νέων γονιών — κουβέντες καθημερινές, χωρίς στόμφο.
Κάποια στιγμή η μία είπε κάτι που μου τράβηξε την προσοχή:
ότι εδώ, στα Βριλήσσια, υπάρχει πάρκο.
Υπάρχει δρόμος για να πας βόλτα τα παιδιά.
Το είπε απλά. Σχεδόν αυτονόητα. Κι όμως, δεν είναι καθόλου αυτονόητο.
Για όποιον κυκλοφορεί με καρότσι, για όποιον έχει μωρό ή μικρό παιδί, η πόλη μπορεί εύκολα να γίνει εχθρική. Στενά πεζοδρόμια, σπασμένες πλάκες, αυτοκίνητα παντού.
Ένα απλό περπάτημα μετατρέπεται σε διαρκή εγρήγορση.
Γι’ αυτό και η ύπαρξη ενός πάρκου, ενός ασφαλούς δρόμου, ενός χώρου όπου μπορείς να κινηθείς χωρίς φόβο, αποκτά τεράστια σημασία.
Οι κοπέλες δεν μιλούσαν με παράπονο. Μιλούσαν με ανακούφιση. Σαν να αναγνώριζαν ότι αυτός ο τόπος τους επιτρέπει να βγουν από το σπίτι, να περπατήσουν, να ανασάνουν μαζί με τα παιδιά τους.
Κι εκεί συνειδητοποίησα κάτι απλό αλλά ουσιαστικό: η ποιότητα ζωής δεν μετριέται μόνο με μεγάλα έργα και εξαγγελίες. Μετριέται στην καθημερινότητα.
Για έναν νέο γονιό, το πάρκο είναι χώρος ζωής.
Για έναν ηλικιωμένο, είναι ασφάλεια και κίνηση.
Για κάποιον που δουλεύει πολλές ώρες, είναι μια μικρή παύση μέσα στην ημέρα.
Η πόλη δεν είναι ίδια για όλους, αλλά οφείλει να χωράει όλους. Να μπορεί να στηρίξει το καρότσι, το αργό βήμα, τη βιαστική ανάσα, την ανάγκη για λίγη ησυχία. Αυτά τα «μικρά» είναι τελικά που καθορίζουν αν μια πόλη είναι φιλική ή απλώς λειτουργική.
Φεύγοντας από το πάρκο, σκέφτηκα ότι μερικές φορές δεν χρειάζονται μεγάλες αναλύσεις για να καταλάβεις τι αξίζει. Αρκεί να ακούσεις μια κουβέντα πίσω σου. Μια απλή διαπίστωση, ειπωμένη χαμηλόφωνα, που όμως λέει πολλά για το πώς ζούμε — και το πώς θα θέλαμε να συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στην πόλη μας.
Χρύσα Δέδε
Πάρεδρος στην ΕΜΠαΚΑΝ
Εταιρεία Μελέτης Παραγόντων Κινδύνου Για Αγγειακά Νοσήματα.
Μέλος του Ομίλου Εθελοντών κατά του Καρκίνου – ΑγκαλιάΖΩ.
Μέλος στον Ελληνικό Σύλλογο Πνευμονικής Ίνωσης:
Πνεύμονες Ζωής.
Επαγγελματίας Υγείας – Υγειονομικός στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας
.jpg){kind=avatar}
