Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, τα Βριλήσσια βρίσκονταν σε ένα κομβικό σημείο για το μέλλον τους. Η περιοχή αντιμετώπιζε το σοβαρότερο πρόβλημα που θα μπορούσε να συναντήσει ένας αναδυόμενος οικισμός: την πλήρη έλλειψη νερού. Χωρίς το πρωταρχικό αυτό αγαθό, κάθε προσπάθεια οικιστικής ανάπτυξης και κατοίκησης φάνταζε σχεδόν αδύνατη.
Η λύση δεν ήρθε αυτόματα, αλλά μέσα από τη συσπείρωση της ίδιας της τοπικής κοινωνίας. Με τη συντονισμένη δράση των τοπικών συλλόγων και τη συνδρομή των κατοίκων, υπό την κοινοτική αρχή του Ηλία Μαντούβαλου (Κοινοτάρχης 1954–1961), ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου για τη διασφάλιση της ύδρευσης.
Το σύμβολο μιας μεγάλης νίκης
Αποκορύφωμα αυτής της συλλογικής προσπάθειας ήταν η κατασκευή του Υδατόπυργου των Βριλησσίων, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1956.
Ήδη από το 1955, η εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» περιέγραφε με γλαφυρό τρόπο το μέγεθος του επιτεύγματος, σημειώνοντας πως οι Βριλησσιώτες:
«[...] ύψωσαν έναν υδατόπυργο που δεσπόζει σε όλη την περιοχή και που μοιάζει, έτσι ψηλός που είναι, το τρόπαιο της νίκης των. Και πολύ σύντομα τα Βριλήσσια θα μεταβληθούν σε κηπούπολη».
Ο Υδατόπυργος δεν έλυσε μόνο ένα ζωτικό τεχνικό και βιοτικό πρόβλημα, αλλά λειτούργησε ως ο καταλύτης για τη μεταμόρφωση των Βριλησσίων σε μια σύγχρονη, πράσινη κηπούπολη.
Σήμερα, η αναμνηστική πλάκα που έχει τοποθετήσει ο Δήμος Βριλησσίων στο σημείο, υπενθυμίζει στους παλαιότερους αλλά και στους νεότερους κατοίκους ότι η θεμελίωση της πόλης τους βασίστηκε στην ενότητα, την επιμονή και τη συλλογική δουλειά.
.jpg){kind=avatar}
