Ας το πάρουν αλλιώς στην κυβέρνηση γιατί θα πέσουν στον γκρεμό

 

Το επίδομα ανεργίας δεν είναι κρατική ελεημοσύνη. Είναι προπληρωμένες ασφαλιστικές εισφορές των ίδιων των εργαζομένων

Μετά το «θαύμα» των αυξήσεων στις τσέπες των πολιτών που βλέπουμε μόνο στα κυβερνητικά non-paper, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έκανε μια πρόταση που μόνο ως βόμβα στα θεμέλια της κοινωνικής πολιτικής ορίζεται. Πρότεινε το επίδομα ανεργίας να δίνεται το πολύ για δύο μήνες με το επιχείρημα ότι η χώρα έχει χαμηλή ανεργία, μεγάλη ανάπτυξη και άρα δεν χρειάζεται αυτή η βοήθεια.

Γιατί προφανώς, αν δε βρεις δουλειά μέσα σε 60 μέρες σε μια αγορά εργασίας που, μόνο στις δηλώσεις, ανθεί, φταίει ο άνεργος που «πλουτίζει» με τα 540,50€ καθαρά της ΔΥΠΑ και δεν αφορά όλους.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, με μια νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης πρόταση, θέλει να ξηλώσει ένα δικαίωμα που σήμερα διαρκεί από 5 έως 12 μήνες, ανάλογα την περίπτωση.

Σιγά το κόστος! Για 170.000 δικαιούχους, η ετήσια δαπάνη κυμαίνεται περίπου από 459,4 εκατομμύρια € (αν έπαιρναν όλοι το μίνιμουμ των 5 μηνών) έως 1,1 δισεκατομμύριο € (στο μάξιμουμ των 12 μηνών).

Όταν το κράτος σκορπάει δισεκατομμύρια σε απευθείας αναθέσεις και επιδοτήσεις, ξαφνικά «ματώνει» ο προϋπολογισμός για τα ένσημα που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι έχουν προπληρώσει με τις εισφορές τους;

Αντί να απολογείται η κυβέρνηση για την ακρίβεια μπαίνει στο τραπέζι η πρόταση, να κόβεται το επίδομα στους δύο μήνες για να αναγκάζεται ο κόσμος να δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί.

Αυτή η πρόταση δεν είναι απλώς μια αντικοινωνική ιδέα, αλλά συνιστά ωμό εκβιασμό και ευθεία επίθεση στην επιβίωση της χιλιοταλαιπωρημένης εργατικής τάξης.

Με αυτό τον τρόπο μετατρέπεται ένα στοιχειώδες δικαίωμα σε εργαλείο απόλυτης εξαθλίωσης, αναγκάζοντας τον άνεργο να σκύψει το κεφάλι και να δεχτεί οποιοδήποτε μισθό πείνας και συνθήκες γαλέρας.

Το να προτείνει κανείς τη στέρησης και αυτού του ελάχιστου δίχτυ ασφαλείας μετά από μόλις 60 μέρες είναι μια επιθετική κίνηση που αφήνει τους ανθρώπους απροστάτευτους.

Το επίδομα ανεργίας δεν είναι κρατική ελεημοσύνη. Είναι προπληρωμένες ασφαλιστικές εισφορές των ίδιων των εργαζομένων.

Το να τους βάζεις κόφτη όταν χάνουν τη δουλειά τους, για να εξυπηρετηθούν ιδεολογικές νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις της εγχώριας ελίτ που δεν έχει ζήσει ποτέ με 500 ευρώ, αποτελεί πρόκληση και ντροπή.

Η κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι πειραματόζωο της αγοράς και να βλέπει συνεχώς να πλήττονται κατεκτημένα δικαιώματά της.

Ας το … πάρουν αλλιώς στην κυβέρνηση γιατί θα πέσουν σε γκρεμό!

Αρης Ραβανός

Πηγή: tovima.gr