Η εικόνα επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε πόλη της χώρας. Ένα συνεργείο πραγματοποιεί εργασίες σε υπόγεια δίκτυα ύδρευσης, αποχέτευσης, φυσικού αερίου, τηλεπικοινωνιών ή ηλεκτροδότησης. Ο δρόμος κόβεται, το οδόστρωμα σκάβεται και, μετά το πέρας των εργασιών, ακολουθεί η αποκατάσταση της ασφάλτου. Μόνο που σε πολλές περιπτώσεις η αποκατάσταση αυτή αποδεικνύεται πρόχειρη και ανεπαρκής.
Λίγους μήνες αργότερα, το σημείο γύρω από το φρεάτιο αρχίζει να υποχωρεί. Η άσφαλτος βουλιάζει, δημιουργούνται λακκούβες και τελικά μικροί ή μεγάλοι "κρατήρες" που μετατρέπονται σε καθημερινές παγίδες για οδηγούς αυτοκινήτων και κυρίως για δικυκλιστές.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς αισθητικό. Είναι πρωτίστως ζήτημα οδικής ασφάλειας. Ένας οδηγός μοτοσικλέτας που κινείται νύχτα ή σε συνθήκες βροχής μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με μια επικίνδυνη ανωμαλία του οδοστρώματος χωρίς να έχει τη δυνατότητα έγκαιρης αντίδρασης. Αντίστοιχα, οι οδηγοί αυτοκινήτων αναγκάζονται να πραγματοποιούν απότομους ελιγμούς για να αποφύγουν τις καθιζήσεις, αυξάνοντας τον κίνδυνο πρόκλησης ατυχημάτων.
Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι απλό: ποιος φέρει την ευθύνη;
Οι εργολάβοι που αναλαμβάνουν τις εργασίες έχουν συμβατική υποχρέωση να παραδίδουν το οδόστρωμα σε άριστη κατάσταση. Παράλληλα όμως, οι τεχνικές υπηρεσίες των δήμων οφείλουν να ελέγχουν την ποιότητα των εργασιών πριν παραλάβουν το έργο. Η ευθύνη επομένως δεν περιορίζεται μόνο σε εκείνον που εκτελεί το έργο, αλλά επεκτείνεται και σε εκείνον που το επιβλέπει και το παραλαμβάνει.
Στα Βριλήσσια, τα τελευταία χρόνια έχουν υλοποιηθεί σημαντικά έργα υποδομών, μεταξύ των οποίων η αντικατάσταση του δικτύου ύδρευσης, καθώς και παρεμβάσεις βελτίωσης του οδικού δικτύου και ασφαλτοστρώσεων σε διάφορες περιοχές της πόλης. Ο ίδιος ο Δήμος έχει ανακοινώσει επανειλημμένα έργα αποκατάστασης φθορών και βελτίωσης της οδικής ασφάλειας, ενώ παράλληλα βρίσκονται σε εξέλιξη νέες παρεμβάσεις στις οδικές υποδομές.
Ωστόσο, αρκετοί δημότες επισημαίνουν ότι σε ορισμένα σημεία όπου έχουν πραγματοποιηθεί τομές για τεχνικά έργα, η τελική αποκατάσταση δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται πάντα στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου και ασφαλούς οδικού δικτύου. Η δημιουργία καθιζήσεων γύρω από φρεάτια και τομές αποτελεί ένα φαινόμενο που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Εδώ ανακύπτει ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα. Όταν ένας πολίτης υποστεί υλική ζημιά στο όχημά του ή τραυματισμό λόγω κακοτεχνίας στο οδόστρωμα και στραφεί νομικά κατά του Δήμου, ποιος τελικά πληρώνει;
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αποζημίωση βαρύνει τον Δήμο, δηλαδή τα δημοτικά ταμεία και κατ' επέκταση τους ίδιους τους δημότες. Εάν όμως η ζημιά προέρχεται από πλημμελή αποκατάσταση που πραγματοποίησε συγκεκριμένος εργολάβος, τότε γεννάται το εύλογο ερώτημα γιατί να μην ενεργοποιούνται άμεσα οι προβλεπόμενες ρήτρες και εγγυήσεις καλής εκτέλεσης ώστε το κόστος να μεταφέρεται σε εκείνον που ευθύνεται για την κακοτεχνία.
Η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στην πρόληψη και όχι στην αποζημίωση μετά το ατύχημα. Ένας σύγχρονος δήμος οφείλει να διαθέτει ισχυρούς εποπτικούς μηχανισμούς, συστηματικούς ελέγχους μετά την ολοκλήρωση των εργασιών και αυστηρές συμβατικές ρήτρες για τους αναδόχους που δεν αποκαθιστούν σωστά το οδόστρωμα.
Η παράδοση ενός έργου δεν θα πρέπει να ολοκληρώνεται με μια απλή στρώση ασφάλτου γύρω από ένα φρεάτιο. Θα πρέπει να ακολουθεί περίοδος ελέγχου, δοκιμών και επανεπιθεώρησης, ώστε να διαπιστώνεται αν το οδόστρωμα παραμένει σταθερό και ασφαλές μετά την πάροδο του χρόνου.
Οι δρόμοι δεν είναι απλώς υποδομές. Είναι ο χώρος όπου κινούνται καθημερινά χιλιάδες πολίτες, οδηγοί, ποδηλάτες και μοτοσικλετιστές. Κάθε φρεάτιο που μετατρέπεται σε κρατήρα δεν αποτελεί μόνο μια κακοτεχνία. Αποτελεί μια πιθανή αιτία ατυχήματος και μια υπενθύμιση ότι η ποιότητα των δημοσίων έργων δεν κρίνεται την ημέρα των εγκαινίων, αλλά κάθε μέρα που οι πολίτες χρησιμοποιούν με ασφάλεια τους δρόμους της πόλης τους.
Επιμέλεια Ρεπορτάζ : e-Vrilissia
.jpg){kind=avatar}
